امام هادی النقی(ع)-محکومیت توهین ها

اين صبر بدانتد كه سرمي آيد                      از گرده يشان دمار در مي آيد

توهين به امام مهرباني ، هيهات                       تنها زحرام زاده برمي آيد

باسلام وعرض ارادت خدمت ولي عصر(عج) و همه شما دوستان عزيز  دنياي باصفا وآموزنده ي مجازي ، شعري زيبا در محكوميت خواننده ايراني (شاهين نجفي) كه توهين به ساحت مقدس امام هادي النقي(ع) كرده از دوشاعر بزرگوار سيدحسن رستگار وناصرشهرياري به نمايش گذاشتم:

در خون نشست دیده ی شب زنده دارها

 آتش گرفت سینه ی والا تبارها

از رشد رشدیان نفس باغ ها گرفت

 از هرزه های پرشده در سبزه زارها

آوازهایشان همه از روی کینه است

 نفرین ما به حنجره ی جیره خوارها

شالوده ی تمام غزل های منتظر

 تنها ردیف قافیه ی انتظارها

سوگند می خورم به تو و نام جد تو

 آماده اند پشت سرت جان نثارها

شاید خنک شود دل تبدار عاشقان

 در روز رقص گردنشان روی دارها

آنها که بی حیائیشان از صفت گذشت

 آن کاسه لیس سفره ی بی اعتبارها

یا رب بزن تو مهر خموشی بر آن دهان . . .

 . . . چون وا شود به یاوه و توهین بی امان

 شیطان سوارشان شده، جز این نمی شود

 افسارشان گسیخته گردیده، بی گمان

 گویا که قوتشان شده بیش از حدِ مجاز

 یا اینکه خیل گله شان مانده بی شبان

 عباسیان دوباره چه شد، زوزه می کشند

 گویا محل نداده کسی بر صدایشان

 این ها که روی نطفه شان شک و شبهه است

 از نسل و آل ابن زیادند در جهان

 آنها پی چه اند، خموشی نور حق؟

 خنده بر این تفکر و این وهم خامشان

 حیف از غزل که خرج چنین مردمی شود

 حیف از ردیف و قافیه و واژه و بیان

 باید که واژه ها همه خرج خدا شود

 خرج خدا و هادی دین، شاه انس و جان

 پس می شود تمام حروفم چهار حرف

 (هادی) ، که می شود همه جان ها فدای آن

 روزیِ عالمی به دو دستان هادی است

 عالم تمام گوش به فرمان هادی است

اللهم العن الجبت والطاغوت...

باعرض سلام وبار ديگر معذرتخواهي به خاطر عدم حضور در دنياي مجازي و تبریک به مناسبت فرارسیدن ولادت باسعادت مادر گیتی ، دخت نبوت ، همسرولایت ، مادرامامت حضرت زهرای مرضیه(س) و روز مادر ، دراین پست بحرطویلی ازاستادبزرگوارم حاج غلامرضا سازگار رابه نمایش گذاشتم :

صحنۀ محشر کبراست خلایق همه در محکمۀ عدل خداوند حکیم و همه در وحشت و اندوه عظیمند، هراسان همه از خشم جحیمند، گریزد پسر از مادر و مادر ز پسر، خلق همه منتظر اجر و صوابند و عقابند و حسابند و کتابند و عتابند و خطابند، نه راهی که گریزند ز تعقیب گناهی، نه امیدی نه پناهی، همه در محکمۀ عدل الهی همه جا رفته فرو یکسره در کام سیاهی، امم و خیل نبیّین، همه در جوش و خروشند و ستادند و به گوشند که شاید شنوند از طرف ذات خدا، حکم خدا را.

اُممِ گشته پناهنده به نوح و به خلیل‌الله و موسی و مسیح و به سلیمان و به داوود نبیّین همه گویند که ماراست نگه جانبِ پیغمبر اسلام، محمّد که بوَد احمد و محمود، به جز او و وصیش علی آن حجت معبود، کسی مظهر لطف و کرم خالق دادار نباشد، همه با چشم گهربار، گریزند سوی احمد مختار، که ای رحمت تو سایه فکنده به سر خلق گنه‌کار، مگر لطف تو گردد همه را یار، نگاهی که رهانی تو از این دایرۀ وحشتِ عظما دل ما را.

در آن حال محمّد سخن آغاز کند، دست دعا باز کند، با احد لم یزلی راز دل ابراز کند، از جگر آواز کند، بار خدا فاطمه‌ام کو همه دارند به من دیده و من دیده گشودم به سوی عصمت داور که ثنایش شده از جانب تو سورۀ کوثر که تو خواندیش ز لطف و کرمت حضرت صدیقۀ اطهر، همه امید رسول است، بتول است، بتول است، و بوَد پاک و مطهر نفس خلق به سینه شده حبس و همه مبهوت و پریشان، همه با دیدۀ گریان که ندا می‌رسد از خالق منان همگی چشم بپوشید ز وحشت، نخروشید که آید به سوی عرصۀ محشر، ثمرِ نخلِ دل پاک پیمبر، همه هستِ علی آن هستیِ داور، همه بینید جلال و شرف و عزت ناموس خدا را.

قیامت بوَد آن‌لحظه که زهرا به سوی حشر بیاید، به روی خلق ز لطف و کرمش دیده گشاید، نه دل احمد و حیدر که دل از دوست و دشمن برباید، به لبش خندۀ عفو و به سرش تاج شفاعت، به کفش برگۀ آزادی و دندان رسول‌الله و پیشانی بشْکافتۀ حیدر و خون جگرِ نورِ دو عینش، حسن و جامۀ خونین حسین ابن علی دست ابوالفضل علمدار، دو مظلوم دگر محسن ششماهه و قنداقه خونین علیْ‌اصغر و جبریل امین پیش روی ناقه و پشت سر او حضرت میکال دو سوی دگرِ او ملک‌الموت، سرافیل به تعظیم و به تجلیل و به تکبیر و به تسبیح و به تهلیل، فزون از عددِ اهل قیامت، ملَک آیند و ستایند همه حضرت امّ النّجبا را.

پس آنگاه ندا می‌رسد از ذات خداوند که محبوبۀ من، فاطمه امروز بخواه آنچه که خواهی، ز چنین طرفه ندا فاطمه را اشک، روان گردد و گوید که الهی اگر امروز مرا اشک روان است به صورت، تو گواهی که فقط عاشق دیدار حسینم، که رسد باز ندا از طرف ذات خداوند که یا فاطمه ای دخت پیمبر، بگشا دیدۀ خود را به سوی عرصۀ محشر نگه فاطمه افتد به یکی پیکرِ بی‌سر که بود پاره‌تر از لالۀ پرپر همه اعضاش جدا گشته ز شمشیر و ز خنجر، زده خون یکسره فواره ز رگ‌های گلویش، جگر فاطمه خون گردد و آهی کشد از سینه که محشر بخروشد به ستوه آورد از نالۀ خود ارض و سما را.

اهل محشر همه با فاطمه فریاد برآرند، چنان اشک ببارند که در حشر شود باز بپا محشر دیگر، ز خدا باز ندا می‌رسد ای فاطمه بار دگر از ذات خداوند تعالی بطلب حاجت خود را و بخواه آنچه که خواهی، نگه فاطمه بر حنجر صد چاک حسین است و دو دستش به دعا، گرید و گوید به خدای ازلی: بار خدا حاجت من نیست به جز آن که ببخشی ز کرم خیلِ محبّان من و شوهر مظلوم مرا، باز ندا می‌رسد از حضرت معبود که ای نور دل احمد و محمود، به عزّت و جلالم به تو آنقدر ببخشم که تو راضی شوی از من، به خدا می‌سزد آن روز خدا خلقت خود را به همان سیلیِ سختی که به یاس رخ زهرا اثرش ماند، ببخشد که همان لطمه شرر زد جگر اهل ولا را.

بگشا دیده و الطاف و عنایات و کرم بین که همان عصمت داور که همان روح دو پهلوی پیمبر، که همان آینۀ احمد و حیدر، چو نهد پای به محشر، همه بینند چو مرغی که کند دانه ز خاشاک جدا، جمع کند جمله محبان خودش را و منادی خداوند ندا می‌دهد: ای اهل قیامت! همگی پیش به پشت سر زهرا همه پویند به گلزار جنان همره صدیقه اطهر، به جز آنان که شکستند میان در و دیوار، زکین پهلوی او را، نه فقط پهلوی او، سینۀ او، بازوی او را و گروهی که ستادند و نکردند در آن عرصۀ غم یاری او را و گروهی که گشودند به آتش در کاشانۀ او را و گروهی که شکستند درون صدف سینه در آن واقعه دردانۀ او را و هم آنان که شکستند نمکدان و گرفتند ندیده نمکش را و هم آنان که گرفتند پس از رحلت پیغمبر اکرم فدکش را و هم آنان که پس از فاطمه کشتند حسین و حسنش را و هر آن کس که به اولاد علی ظلم کند تا صف محشر، و هم آنان که گرفتند به جز راه ولایت، ره عصیان و خطا را .

((مادر مهربون و عزيزم روزت مبارک))

مسلم است که علاوه بر مباحث کلامي، روايات زيادي درباره غيبت و قيام حضرت حجت (عج) از ائمه معصومين (ع) در دسترس اصحاب بوده است. نگاهي به انبوه‌اين روايات ـ که اخيراً به صورت معجمي گردآوري شده ـ نشانگر آن است که‌اين مسئله از ديد هيچ امامي دور نمانده و همه آن بزرگواران بر آن تأکيد ورزيده‌اند. گذشته از احاديث رسول خدا در اين زمينه که دو جلد از معجم مزبور را به خود اختصاص داده، از هر کدام از ائمه هدا (ع) رواياتي در مورد جنبه‌هاي مختلف مسئله غيبت و مهدويت و همچنين تعيين مصداق مورد نظر آن وارد شده است که در مجموع بيش از ششصد حديث مي‌شود. اين نشانه آن است که مهدويت در قاموس روايي شيعه از اهميت بسزايي برخوردار است؛ زيرا پس از هر يک از ائمه معصومين (ع) ـ به هر دليلي که بدرود حيات مي‌گفتند ـ و يا حتي بعضاً در حال حياتشان، توهم مهدويت اوج مي‌گرفته است. سير بحثهايي که در ارتباط با فرق شيعه توسط اشعري و نوبختي عنوان شده نشان مي‌دهد که مهمترين دليل تفرقه‌ها همين مسئله مهدويت بوده که به غلط از سوي برخي از اصحاب ائمه مطرح شده و انشعاب ـ ولو محدودي ـ را به دنبال داشته است. شايان توجه است که اساساً اعتقاد به مهدويت محمد بن حنيفه، نفس زکيه و بسياري ديگر بجز امامان شيعه، ناشي از همين تأکيدي است که بر اصل مسئله مهدويت شده است. بر همين مبنا درباره عبدالله بن معاويةبن عبدالله بن جعفر (م 129) از طرف برخي از ياران وي ادعاي مهدويت شد. درباره امام باقر(ع) نيز همين ادعا به عمل آمد که از سوي امام(ع) رد و مورد انکار شديد قرار گرفت. درباره اسماعيل فرزند امام صادق(ع) و حتي شخص امام صادق و امام کاظم (ع) و برخي از رهبران شورش علوي بر ضد خلافت بني عباس مانند حسن بن قاسم (م 404) يحيي بن عمر، محمد بن قاسم و ... همين ادعا را کرده‌اند.

وجود اين همه ادعاي مهدويت در قرون نخستين اسلامي در ميان شيعيان و همچنين اهل سنت نشانه آن است که مهدويت امري ثابت و اصل مسلم در ميان مسلمانان بوده است و تنها در مورد تعيين مصداق آن مشکلاتي پيش آمده است. در قرون بعد بويژه قرنهاي هشتم و نهم هجري نيز ناظر دهها مورد ادعاي مهدويت هستيم و اين نشانه زمينه سازي خاصي است که به دست رسول خدا(ص) و ائمه معصومين(ع) درباره اصل مهدويت پي‌ريزي شده است.

مسعودي زمينه مهدويت و غيبت را چيز ديگري غير از آنچه ذکر شد، دانسته است. او در اثبات الوصيه پس از اشاره به رفتار خاص امام دهم و يازدهم و عدم دسترسي مستقيم شيعيان به آنان و ارتباط با اين دو امام از طريق وکلاء و خواص، خاطر نشان مي‌سازد که‌اين مسائل مقدمات و زمينه را براي غيبت امام دوازدهم فراهم آورده است.

اللهم عجل لوليك الفرح والعافية والنصر وجعلنا من خير اعوانه وانصاره